Wie zich terug in de tijd zou kunnen verplaatsen, zou rond 1850 in de Groninger Veenkoloniën honderden zeelieden tegen het lijf lopen. We mogen gerust stellen dat in die tijd in bijna elk dorp, hoe klein of groot ook, wel een zeeschip haar domicilie heeft. Al die schepen bevaren de wereldzeeën, alhoewel er vooral koers richting de Oostzee wordt gezet. Zeevaart in ver van zee gelegen plaatsen wekt verwondering, maar ook bewondering, vooral als je weet dat het om relatief kleine schepen gaat waar vrouw en kinderen meer dan eens meevaren.
Uit de brieven blijkt dat de vrouwen zeer ondernemende dames waren, die zelf de koers konden uitzetten en er ook vaak nog een nevenhandeltje op na hielden. Een reisje naar Zuid-Amerika, een reis per trein naar Marseille, Kennis van de Franse en Russische taal. Ze draaiden hun hand er niet voor om. Ze waren steun en toeverlaat aan boord.
Dit rijk geïllustreerd boek geeft een beeld van de geëmancipeerde voortvarende vrouwen van toen.
Beoordelingen
Er zijn nog geen beoordelingen.