Iedereen kent Piet Mondriaan, de schilder die de wereld verdeelde in rode, witte, blauwe en gele vlakken tussen rechte zwarte lijnen. Maar wie weet dat hij een groot muziekliefhebber was, die met plezier danste en het als zijn plicht als kunstenaar zag om te streven naar evenwicht en harmonie in de kunsten, als blauwdruk voor een betere wereld? Tot aan zijn sterfdag zocht Mondriaan naar een manier om licht te brengen in de toenemende duisternis in de wereld en daar mag hij tot op de dag van vandaag voor geprezen worden.” Met een uitgebreid essay ‘Aux hommes futurs – Mondriaans visie op kunst en een betere wereld’ door Wietse Coppes, conservator van het RKD, Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie, Den Haag.<\/p>\n
Erik de Graaf (Vlaardingen, 1961) tekent al sinds hij een potlood vast kon houden. Het duurde echter nog 40 jaar voordat hij zijn debuut maakte als stripauteur. Vanaf 2003 verschenen er in rap tempo drie verhalenbundels, losjes gebaseerd op zijn jeugd: Verbleekte Herinneringen, Gekleurd Geheugen en Gevonden Verleden. De Graaf maakte vervolgens een tweeluik met Scherven en Littekens over een groep jonge vrienden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze uitgaven werden ook in het Frans uitgegeven door Dupuis onder de titels \u00c9clats en Cicatrices.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
(alleen beschikbaar in het Nederlands)<\/p>\n
‘Mondriaan, een betere wereld’ is een grafisch portret van de wereldberoemde kunstenaar Piet Mondriaan (1872-1944), beperkt tot de laatste elf jaar van zijn leven die hem van Parijs naar Londen en zijn beoogde eindbestemming New York voerden, op de vlucht voor de opkomst van het nazisme in Europa.<\/p>\n